توجه : تمامی مطالب این سایت از سایت های دیگر جمع آوری شده است. در صورت مشاهده مطالب مغایر قوانین جمهوری اسلامی ایران یا عدم رضایت مدیر سایت مطالب کپی شده توسط ایدی موجود در بخش تماس با ما بالای سایت یا ساماندهی به ما اطلاع داده تا مطلب و سایت شما کاملا از لیست و سایت حذف شود. به امید ظهور مهدی (ع).

    وظیفه پدر و مادر در خانواده چیست

    1 بازدید

    وظیفه پدر و مادر در خانواده چیست را از سایت پست روزانه دریافت کنید.

    6 وظیفه اساسی والدین درقبال فرزندانشان که باید رعایت کنند

    6 وظیفه اساسی والدین درقبال فرزندانشان که باید رعایت کنند

    والدین با وجود حسن نیتی که در تربیت فرزندان دارند، با برخی مسائل نمی‌توانند کنار بیایند؛ مسائلی که گاه ریشه در کودکی خودشان دارد و در مواجهه با فرزندان می‌تواند تبدیل به کنترل یا اجبار و سلب آزادی مورد نیاز فرزندان برای رشد و بالندگی و از بین رفتن استقلال آنها شود.

    ما به عنوان والدین باید بین دوست داشتن فرزندان و انضباط، تعادل را رعایت کنیم و در عین حال به کودکان اجازه دهیم دلیل درد و رنج خود را کشف و پیدا کنند و با هر شکست و زمین خوردنی سریع به آنها کمک نکنیم.

    رعایت تعادل در اصول تربیتی کودکان به آنها کمک می‌کند تا انعطاف پذیری مورد نیاز برای به دست آوردن قدرت را در خود توسعه دهند.

    در این گزارش قصد داریم، مهم‌ترین نیازهای کودکان را که والدین باید به آنها توجه کنند، بررسی کنیم.

    عشق بی‌قید و شرط

    همه کودکان نیاز به عشق دارند و همه آنها سزاوار عشق هستند. سهیلا نظری، روان‌شناس و مشاور تربیتی، عشق و محبت را تنها چیزی می‌داند که برای آن قانون و حد و مرز نمی‌توان شناخت.

    او به والدین می‌گوید: ممکن است ما به کودکانمان بیش از حد، همه چیز بدهیم. ممکن است به آنها جایزه‌هایی بدهیم که حتی سزاوارآن نیستند. جایزه‌های بی‌مورد به جای این‌که خدمتی به آنها بکند، آنها را از درون تهی و نسبت به ما متوقع می‌کند.

    وی هشدار می‌دهد که عشق را با جایزه دادن یکی نکنیم، زیرا هنگامی که ما عشق را با دادن همه چیز معادل‌سازی می‌کنیم، ظرفیت بچه‌ها را برای تجربه شادی ابدی، عشق بی قید و شرطی مثل آغوش مادر، بوسیدن و بازی کردن پایین می‌آوریم و آن را به سطح چند کالا و عروسک تنزل می‌دهیم.

    عشق تنها چیزی است که هرچه به کودکانمان بدهیم، زیاد نیست. عشق ساده است. کالا نیست بلکه احساس پذیرش کامل است که تقدیم کودکان می‌کنیم. ما آنها را دوست داریم چون آنها سزاوار عشق هستند.

    ایمان

    اجازه دادن به کودکان برای رفتار مستقل ترسناک است و پدر و مادر از ترس پیش آمدن مشکل برای بچه‌ها، ایمان خود را به توانایی‌های او از دست می‌دهند و کودکان را در زندانی از ترس‌هایشان محصور می‌کنند. علی رضایی، مشاور تحصیلی و تربیتی معتقد است، از نظر روانی کودکانی که والدینشان به آنها اجازه رفتار مستقلانه نمی‌دهند و آنها را باور ندارند، تبدیل به بزرگسالانی می‌شوند که اعتماد به نفس ندارند و نمی‌توانند در جامعه انسان‌های تاثیر‌گذاری شوند.

    روان‌شناسان نیز بر این اعتقاد صحه می‌گذارند و معتقدند، باور ما به توانایی کودکان در آینده به خود باوری در آنها بدل می‌شود.

    هنگامی که ترس ما از هر چیز جدید و کوچکی که فرزندان قرار است تجربه کنند، آنها را احاطه می‌کند، ناخود آگاه این پیام به آنها می‌رسد که ما آنها را باور نداریم. این پیام مخفی، فرزندان ما را تضعیف می‌کند و باعث می‌شود آنها تصور کنند، ترس‌ها یا طبیعت و رویدادها را نمی‌توانند کنترل کنند. ما باید به توانایی فرزندان خود ایمان داشته باشیم و زمینه و قدرت مبارزه، کشف و موفقیت را در آنها ایجاد کنیم.

    اعتماد به نفس

    هنگامی که فرزندان احساس می‌کنند ما به آنها اعتماد داریم، به طور طبیعی اعتماد به نفس بیشتری در خود حس می‌کنند.

    سهیلا نظری، مشاور تربیتی می‌گوید: وقتی والدین در مورد قدرت تصمیم‌گیری یا شخصیت و عقلانی بودن رفتارهای آنها بی‌اعتمادی نشان می‌دهند، در مقابل آنها جبهه می‌گیرند و کودک را ناتوان می‌شمارند، او را ضعیف‌تر می‌کنند و در مقابل خود نیز اعتبارشان را نزد کودک از دست می‌دهند، زیرا کودک والدین را در مقابل خود می‌بیند. این مشاور خانواده به والدین توصیه می‌کند: به شخصیت کودک به عنوان یک انسان مستقل که سلیقه متفاوتی دارد، احترام بگذارید و به او اعتماد کنید. آنها متفاوت هستند. ما باید به آنها اجازه بدهیم این تفاوت را نشان دهند و در جهان برای خود جایی پیدا کنند. بگذارید اشتباه کنند، خود اشتباهشان را تصحیح کنند و شیوه‌های بهتری بیابند. اگر ما همیشه مسئولیت کارهایش را به عهده بگیریم، به جای او تصمیم بگیریم یا در قبال اشتباهات یا تصمیم‌گیری‌های او توبیخش کنیم، قدرت توانمندسازی او را سلب کرده‌ایم.

    صبر کنید، غوره مویز شود

    پدر و مادربودن، چالشی پیوسته است میان تصویری که ما از کودک ایده‌آل داریم و آنچه آنها می‌خواهند باشند و همیشه برای تصویرهای ذهنی خود، آنها را تحت فشار قرار می‌دهیم. نظری، روان‌شناس و مشاور اعتقاد دارد، والدین باید مقابل این میل درونی صبر نشان دهند و کودکان را با صبوری خود تربیت کنند نه با فشار دائمی. شاید کمی همراهی و هل دادن آنها برای این‌که به سمت هدف خودشان حرکت کنند، کافی باشد. روان‌شناسان تربیتی معتقدند، هر کودکی حق دارد بر مبنای استعدادها و توانایی‌های منحصربه‌فرد خود آموزش ببیند. اضافه کردن فشار و کنترل در مراحل مختلف زندگی آنها می‌تواند زمینه شکستشان را فراهم کند. اگر به کودک خود اعتماد کنید و صبر داشته باشید، به او زمان کافی بدهید و زمینه تمرین و آموزش را به اندازه کافی فراهم کنید، او راه خود را پیدا می‌کند. فشار بیش از حد سبب تضعیف روحیه کودک می‌شود و انگیزه او را از بین می‌برد. کاری نکنید که کودکان برای این‌که دوستشان داشته باشید، چیزی را که می‌خواهید انجام دهند ودر باره چیزی که دوست ندارند، ظاهرسازی کنند. این کار به شخصیت آنها لطمه می‌زند و صداقت را در آنها از بین می‌برد.

    برخورد نزدیک از نوع دوستانه

    نوازش و ارتباط تماسی، یکی از جنبه‌های مهم و پایه‌ای رابطه است. نوازش، هورمون‌هایی را در ما به جریان می‌اندازد که احساس وفاداری، عشق و احساس امنیت و وابستگی را زیاد می‌کند.

    نوازش تاثیر فوری روی کاهش سطح استرس دارد. فرزندان ما همان راه دشواری را باید طی کنند که بقیه انسان‌ها می‌پیمایند.

    علی رضایی، مشاور تحصیلی و تربیتی در تحلیل رفتار والدین می‌گوید: هنگامی که ما تلاش بی‌حاصل فرزندان را می‌بینیم و نگران می‌شویم، تنها راه، پیشنهاد راه‌های خودمان برای آنها نیست.

    گاهی بهتر است به فرزندان خود در این موقعیت‌ها محبت و از آنها پشتیبانی کنید.

    بگذارید درک کنند و به آنها کمک کنید که بفهمند، این نیز می‌گذرد. یک قاشق محبت‏ شیرین، فرو دادن یک لیوان درد را آسان‌تر می‌کند. وی توصیه می‌کند: با کودکان خود صحبت کنید، محبت کنید، پیشنهاد بدهید، اما آنها را متهم نکنید و سرشان فریاد نکشید.

    زمان

    برای بچه‌ها وقت بگذارید. این قانون را همه ما می‌دانیم که هرچه بیشتر برای بچه وقت بگذارید و به آنها توجه کنید و عشق بورزید، بهتر جواب می‌گیرید، اما جبر زمانه گاه ما را از کودکان دور نگاه می‌دارد تا به کارهای روزانه رسیدگی کنیم.

    سهیلا نظری به والدین توصیه می‌کند، به جای پدر و مادر،‌ کودکانتان را دست پرستار کودک، موبایل و بازی‌های آن‏، بازی‌های ویدئویی و سریال‌های کارتونی و خاله‌های موقت نسپارید. هیچ کس برای بچه‌ها جای شما را نمی‌گیرد.

    گرچه همه ما کار داریم، اما بچه‌ها باید در اولویت باشند.

    برای آنها به طور روزانه وقت بگذارید و هرچه می‌توانید، سطح ارتباط خود با آنها را بالا ببرید و به رشد شخصیت آنها کمک کنید. هرچه کودک بزرگ می‌شود، این نیاز کاهش می‌یابد.

    حتی یک نوجوان ممکن است به پنج تا 10 دقیقه ارتباط رودرروی شما نیاز داشته باشد، اما مطمئن شوید این رابطه حفظ می‌شود. بچه‌ها باید مطمئن باشند که هر وقت لازم است، شما کنار آنها خواهید بود.

    منبع مطلب : www.hidoctor.ir

    مدیر محترم سایت www.hidoctor.ir لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    مسئولیت یک پدر در زندگی

    مسئولیت یک پدر در زندگی

    وظیفه و نقش پدر

    پدر از یک دید ، معلم خانواده ، رهبر و قانون دان است‎

    باور رایج در میان مردم این است که در خانواده تقسیم کار وجود دارد و وظیفه اصلی تامین معاش فرزندان با پدر است و تربیت فرزند از تحمل شب بیداری تا بازی و آموزش و رسیدگی به کودک بر عهده مادر است، و معمولاً مادر متهم اصلی در عدم تربیت صحیح فرزندان است. اما حقیقت چیز دیگری است. تربیت فرزند یک نقش جداگانه بر عهده پدر یا مادر نیست و وظیفه پدر تنها به تامین نیازهای مادی فرزندان خلاصه نمی شود ، بلکه تکالیف و وظایفی بر عهده پدر است که نقش موثری در تربیت صحیح و اصولی فرزندان دارد.


    - تربیت اجتماعی
    خانواده اولین مکانی است که کودک در آن مهارت های اجتماعی را می آموزد، مهارتهایی مانند ارتباط با دیگران، مسئولیت پذیری، خویشتن داری، همدردی، صبر و تحمل ... در این زمینه پدر به عنوان مدیر خانواده در آموزش این مسئولیتها نقش ویژه ای را بر عهده دارد. اولین قدم در این راه مشورت با فرزندان و سپردن مسئولیت های مناسب به آنهاست. مشورت گرفتن از فرزندان باعث شکوفایی شخصیت و احساس مفید بودن در آنها می شود و اعتماد به نفس آنها را افزایش می دهد.


    قدم دوم نظارت و یاری کردن در انتخاب دوست است. در این برهه وظیفه پدر تحمیل نظرات خود به فرزند نیست بلکه پدر در فضای عاطفی و معقول شرایط و مصادیق یک دوست خوب را برای فرزندش بازگو میکند و از دور روند انتخاب  فرزندش را کنترل می نماید، اهمیت این مسئله از آنجا ناشی می شود که فرزندان در دوران نوجوانی بیشترین تاثیر را از همسالان و دوستان خود می پذیرند. قدم سوم آموزش معارف دینی است. آموزش معارف صحیح به فرزندان می تواند آنها را در مقابل بسیاری از انحرافات مصون بدارد و آنها را از گرفتار شدن در افکار انحرافی و التقاطی نجات دهد.


    قدم سوم که بسیار مهم و حیاتی این است که خود پدر به اموری که آنها را بیان می کند، پایبند باشد و خود به آنها عمل کند و نقش یک الگوی مناسب را برای فرزندانش ایفا نماید، علی الخصوص در فرزندان پسر که در سنین مختلف پدر خود را به عنوان الگو بر می گزینند.


    - تربیت اقتصادی
    مسئله اقتصاد و تامین معاش از ضروریات زندگی است و یکی از وظایف پدر پایه گذاری بینش و دید صحیح در این زمینه در فرزندان است. نهادینه شدن به دست آوردن رزق حلال، انفاق و دستگیری نیازمندان در دوران کودکی است که برای فرزند به صورت یک ارزش در می آید. وظیفه بعد در این نوع تربیت شناسایی استعدادهای فرزند و سوق دادن او به سمت شغلی که به آن علاقه مند است و کمک فکری و مادی به فرزند برای رسیدن به شغل مناسب که هم شان و مناسب اوست.


    - وظیفه و نقش پدر
    پدر مسئول دادن آگاهی های لازم و پرورش فرهنگی فرزندان است. از نظر کودک اوست که همه چیز را می داند ، به همه ی سؤالات پاسخ می گوید . از هر واقعه ای ، در هرجا که اتفاق افتد خبر دارد، آینده و گذشته را اوست که باید خبردهد ، و بالاخره اوست که دریچه ای از اطلاعات را به روی کودک می گشاید.


    شاید تصور کودک از پدر اغراق آمیز باشد ولی در کل این نکته درست است که افراد بزرگسال واجد اطلاعات و تجاربی هستند که کودکان فاقد آنند و اگر آنها از کودک مضایقه نمایند از موقعیت شایسته و مناسبی محروم می گردند. پدر در این رابطه متعهد انجام نقشی است که دیگران از آن عاجزند.


    پدر از یک دید ، معلم خانواده ، رهبر و قانون دان است . از طریق پدر است که کودک به گفته خواجه نصیرطوسی از تدبیر و کمالات نفسانی ، چون آداب وفرهنگ ، هنر وصناعات وعلوم و طریق زندگی که اسباب بقاء و کمال نفس او هستند برخوردار می شود.


    این خطاست که تصور شود نقش فرهنگی فقط به عهده مدرسه است، زیرا پایه های صحیح علم و اطلاع را پدر درخانواده می گذارد و اوست که فرزندان را در جهت توسعه و اطلاعات و رشد مهارت ها و معلومات و پرورش ذوق و سلیقه و جهت دادن آنها یاری می کند. پدر ممکن است بسیاری از آنچه را که خود می داند به فرزند خویش منتقل نماید و بسیاری از مسائل مورد نیاز و مشکلات و معماهای او را حل کند و از این دید وضع راهنمایی را برای کودک ایفا کند و راهی برای زندگی او عرضه نماید .


    - اهمیت پدر در جنبه الگویی
    کودک در مسیر رشد از افراد بسیاری اثر می پذیرد و تحت تأثیر دیده ها و شنیده های بسیاری است. همه ی آنهایی که اطراف او هستند و به نحوی در او اثر دارند مدل و الگوی کودک اند . اما پدر از همه ی آنها مهمتر و مؤثرتر است و این اهمیت و تأثیر تا سنین نوجوانی همچنان بر جای خویش است .


    رفتار پدر در سنین خردسالی فرزند برای او همه چیز است : درس ، اخلاق ، تربیت ، سازندگی یا ویرانگری. طفل همه چیز را از او کسب می کند: محبت ، شفقت ، وفاداری ، خلوص و صفا ، رشادت و شهامت ، ادب و تواضع ، عزت نفس ، سجایای اخلاقی ، درستکاری ، پشتکار ، سربلندی ، شرافت ، صداقت و...


    این امر آن چنان از نظر روانشناسان تربیتی گسترش دارد که برخی از آنها رفتار فرزندان را انعکاسی از رفتار پدران دانسته اند و گفته اند : تو اول کودک خود را به من بنمای تا بگویم تو که هستی . نحوه استدلال پدر، به کارگیری وسایل و ابزار، کینه توزی و خود خواهی او و... همه در کودک مؤثر است .


    بر این اساس پدران در برابر رفتار شخصی خود مسئولند. و با افکار و رفتارشان کودک را جهت می دهند ، و موجبات رشد و یا سقوط شخصیت فرزندان را فراهم می آورند.


    - شرط اثر گذاری پدر
    شرایط اثرگذاری پدر در کودک این است که پدر در خانه باشد و در حضور کودک باشد ، همدم و همبازی او باشد ، به او محبت کند ، از نظر کودک عادل باشد ، در برخوردها هیچگونه تبعیضی نداشته باشد تا به نظر کودک کسی آید که به رفع نیازهای او اقدام می کند و در کل ، او پدر را دوست داشته باشد.


    فرزند در چنین شرایطی است که از پدر الگو می گیرد و می کوشد کردار و رفتارش را با او موافق سازد . در غیر این صورت ممکن است طفل در اثر خشم و فشار پدر از او سرمشق بگیرد ولی چنین جنبه الگویی هرگز پایدار نیست . طفل جبراً راه و روش پدر را تکرار می کند. ولی دردل هرگز عشقی نسبت به او احساس نخواهد کرد و هرگز نخواهد اندیشید که چون او باشد و حرکات و رفتارش را براساس خواسته او شکل بدهد. طبیعی است هرگونه تلاش و اقدامی که دراین راه به عمل آید بی ثمر خواهد بود.

    اثرگذاری پدر در کودک

    پدر مسئول دادن آگاهی های لازم و پرورش فرهنگی فرزندان است‎

    - تربیت از راه الگو
    پدران اگر بخواهند فرزند خود را بپرورانند و او را به شیوه و روشی خاص جهت دهند باید مدل و الگوی راه و روشی باشند که برای فرزند خویش خواستارند. پدرانی که بین عمل و گفتارشان ، تفاوت است و پدرانی که فرصتی کافی برای ارتباط با فرزندان خود ندارند هرگز الگوی خوبی برای فرزندان خود نخواهند بود .


    - یک روش تربیتی
    پدر در طریق سازندگی کودک ، آشنا کردن او به ضوابط و شرایط محیط و زمانی هم برای دادن آموزشهای لازم و کافی در یک امر نیاز دارد فرزندان خود را به سفر ببرد . لذا از شما پدران می خواهیم برنامه سیر و سفر و گشت و گذار خود را کلاس درس کنید و خود معلم این کلاس باشید . حال که بناست مثلاً پنج روزی درمسافرت باشید از قبل برای آن برنامه ریزی کنید. ببینید در قطار و در کوپه خود چه چیزهایی را می توانید بگویید ، چه قصه های قابل ذکری دارید که در آن نکات آموزنده و سازنده ای باشد و چگونه می توانید بسیاری از اهداف و مقاصد تربیتی را پیاده کنید .


    هرچه که در مسیر با آن برخورد می کنید به فرزندتان معرفی کنید . از تاریخ آن بگویید ، در مورد فواید و مضار آن بحث کنید ، از نکاتی که می تواند مایه عبرت آموزی باشد بحث به میان آورید چون این فرصت ها کمتر پیش می آیند و حتی گاهی ممکن است فرصت پدید آید ولی دیگر دیر شده باشد. مثل زمانی که فرزندان شما به سنین نوجوانی ، بلوغ و جوانی رسیده اند.


    شما با گردش دادن فرزند و همراه کردن آنها با خود ، مخصوصاً درهفت سال سوم زندگی او با نشان دادن مناظر آموزنده و سازنده می خواهید کاری کنید که او اولاً غم و رنج خود را فراموش کند ، ثانیاً ساخته و پرداخته شود و ثالثاً رابطه مفید و سازنده ای با شما برقرار کند.


    براین اساس باید مراقب باشید و سعی کنید روابط شما با او سالم و طبیعی و به دور از آشفتگی ها باشد. در طول همراهی با او ، سعی کنید از او کمتر ایراد بگیرید، کمتر انتقاد کنید و خاطر او را کمتر مشوش سازید. تذکر اشتباهات او به صورت غیر مستقیم ، مشفقانه و حتی در خفا باشد.


    صبر و تحمل شما درهمراهی فرزند بسیار کارساز است. خود دار و مسلط باشید. بکوشید به گونه ای برخورد کنید که دست شما از دست او خارج نشود. مخصوصاً در هفت سال سوم زندگی فرد ، که در آن صورت ترمیم دل شکسته و تحت کنترل درآوردن او بسیار مشکل است . در این صورت او حال غزالی را دارد که اگر بگریزد به زحمت ممکن است با شما مأنوس گردد.


    - زیان جدایی ها
    پدر باید زمینه ساز انس و الفت از طریق ایجاد رابطه با فرزند باشد. این رابطه از طرق مختلف در محیط خانه و زندگی فراهم می شود . مثلاً از طریق تشکیل جلسات مشاوره خانوادگی و شرکت دادن کودک در تصمیم گیری ها . وجود چنین نزدیکی هایی سبب می شوند که طفل با پدر احساس صمیمت و انس کرده و خود را نسبت به او نزدیک بیابد.


    عدم توجه وعدم همکاری و هم کلامی نسبت به فرزند سبب می شود که کودکان به تدریج از پدر بگسلند و به دوستان و معاشران خود توجه کنند ، با آنها راز دل بگویند و به تدریج دست خود را از دست پدر بیرون بکشند. گاهی چنین کودکانی به سوی معلمان و یا افرادی که دارای مقامی برترند روی آورده و از پدر می گریزند.


    این امر ممکن است از جهاتی و یا در مواردی به نفع کودک باشد ولی از خطرات وعوارض آن نباید غافل شد.


    وجود شکاف بین پدر و کودک ودرعوض انس با دوستان و معاشران و رابطه تنگانگ با آنان گاهی ممکن است به قیمت رسوایی و آلودگی فرزند تمام شود و دامنه آلودگی را به مرز خانواده بکشاند.


    - وقت گذاری پدر
    فرزندان شما نیاز به وقت گذاری شما دارند تا از وجود شما و از زمینه های انس و الفت شما بهره ای گیرند. راه و روش زندگی را از شما فرا گرفته و طریق زندگی خود را هموار سازند. شما هرچند که سرگرم و مشغول کار باشید بازهم به صلاح و مصلحت شماست که در شبانه روز لااقل نیم ساعت با فرزندتان همراه باشید، با او حرف بزنید ، بگویید و بخندید، استراحت و تفریح کنید.


    در سایه این وقت گذاری قادر خواهید شد رفتار فرزندتان را دریابید، از ریشه و منشاء آن باخبر شوید، اگر رفتاری ناپسند دارد از آن سر درآورده و راه رفع واصلاح آن را پیدا کنید . از تمایلات و خواسته های او آگاه شوید و در این رابطه تصمیم بگیرید.


    کودک در آینده به آن کس دلبسته تر خواهد شد که با او سابقه انس وارتباط بیشتری داشته باشد. و حرف و سخن آن کس را بیشتر پذیرا خواهد شد که باب رفافت وملاحظات با او گشاده باشد . و شما در سایه ی این وقت گذاری موفق خواهید شد رابطه ی او را با خود ، با اعضای خانواده و از آن مهم تر با خدا محکم تر سازید.


    گردآوری:بخش روانشناسی بیتوته

    منابع:
    تبیان
    تهران مانیا

    منبع مطلب : www.beytoote.com

    مدیر محترم سایت www.beytoote.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    وظایف پدر و مادر نسبت به فرزندان | موسسه فرهنگی نبی اکرم (ص)

    وظایف پدر و مادر نسبت به فرزندان

    مکان: هیأت نبی اکرم(ص)

    سخنران: استاد محسنی نسب

    جلسه مورخ : ۱۲ مرداد ۱۳۹۷

    تدوین کننده: خانم محمدی

    اسراف در وضو

    یک امر مهم در بحث وضو گرفتن، نحوه استفاده درست از آب برای جلوگیری از اسراف است. در بعضی مواقع از آب، بیشتر از آنچه که برای وضو گرفتن نیاز است استفاده می شود و در هر چیزی بیش از حد نیاز استفاده شود اسراف محسوب می شود، در هنگام وضو و غسل گرفتن این موضوع نمود بیشتری دارد.

    اسراف، وضو را باطل نمی کند اما اسراف جزء گناهان کبیره محسوب می شود. کسی که اسراف می کند گناه مرتکب شده ولی وضو او باطل نمی شود. باید به این نکته توجه کرد که وضو یک امر مستحب محسوب می‌شود، انجام کار مستحب همرا با گناه، شایسته نیست لذا باید وضو گرفتن با آب در حد نیاز را تمرین کرد و اگر برای شخص دشوار است، در یک لیوان آب ریخته از آن لیوان برای وضو استفاده کند و اگر از شیر آب استفاده می کند بهتر است به اندازه باریکه ای آب از شیر بیایید یعنی شیر آب را با فشار زیاد باز نکند تا اسراف شود.

    وظایف پدر و مادر بر فرزندان

    یکی از وظایف پدر و مادر، تربیت فرزند است. از وظایف دیگر والدین به فرزندان محبت ورزی است.

    محبت به فرزندان

    اگر دقت شود فرزندانی که تحت محبت والدین هستند شخصیت آرام، باسواد و از اعتماد به نفس بیشتری برخوردارند و کمتر نیازمند محبت افرادی که ضعف شخصیتی دارند، هستند چون احساس می کنند کسی پشتیبان آنهاست، و به او محبت دارد، به عبارتی نسبت به کسی که به او محبت نشده ، با سرسختی با او رفتار شده و احساس ضعف می کند، از درون پر هستند.

    بنابراین در باب تربیت به کار بردن واژه تربیت به این دلیل است که چون تربیت امر مهمی است، همه این بحث ها مقدمه برای تربیت است و این بحث ها اگر رنگ و بویی تربیتی پیدا کند، اهمیت دارد .

    محبت کردن یکی از پایه‌های اصلی و مهم تربیت کردن فرزندان است یعنی اگر بخواهیم کودک درست تربیت شود باید محبت کرد و در فضای محبت آمیز بایستی کارهای  تربیتی دیگر مانند یاد دادن، تنبیه کردن و … را انجام داد .

    انسان برای اینکه در دنیا زندگی کند نیاز به هوا برای نفس کشیدن دارد تا هوا نباشد، لباس، خانه، تفریح و غذا خوردن هیچ معنایی ندارد. باید بتوان نفس کشید تا زنده ماند.

    محبت در فضای تربیتی حکم همان هوا برای زنده ماندن را دارد محبت کردن وظیفه پدر و مادر است. خداوند انسان را اساساً طوری آفریده که فرزندش را دوست دارد، این مسئله مهم را خداوند به صورت ابتدایی در وجود و قلب پدر و مادر قرار داده تا مزایای این دوست داشتن در تربیت فرزند اتفاق بیفتد.

    برای تربیت فرزند این محبت جایگاه و موقعیتی ویژه ای دارد. رسول خدا(ص) می فرماید: کودکان را دوست بدارید و به آنان مهربانی کنید و هرگاه به آنها وعده دادید وفا کنید زیرا آنها شما را روزی دهنده خود می دانند.

    پایه ی اولیه دین محبت کردن به کودک است.

    امام صادق(ع) می فرمایند: بدون تردید خداوند بر بنده خود به خاطر شدت محبت به فرزندش رحم می کند.

    این محبتی است که در قلب پدر و مادر است و در این رحمت، رحمتی است که خداوند نسبت به پدرو مادر انجام می دهد باید دقت کرد که قاعده خیلی مهم است. پدر و مادر به خاطر محبت و رحمت که در قلبشان نسبت به فرزند دارند، خداوند در آن دنیا به آنان رحم می‌کند. بین این رحم و رحم به والدین ارتباط وجود دارد.

    حقیقت انسان از رحمت درست شده است در آن عالم نیز نسبت به انسان رحمت می‌شود و باید گفت همین رحمتی که در قلب انسان وجود دارد درآن دنیا اعمال می شود پس اگر آدمی سختی باشد، با او سخت برخورد می‌شود، انسان لطیفی باشد با لطف و لطافت برخورد می‌شود، بد یا خوب باشی همانگونه رفتار می‌شود و چون این انسان است که نمایش و ظهور و بروز پیدا می‌کند، در آن دنیا آنگونه با او رفتار می‌شود. بنابراین اگر انسان به فرزند خود محبت بورزد، در آن دنیا به او رحم میشود.

    حضرت علی(ع) می فرمایند: در خانواده خود به کودکان با عطوفت و مهربان باش و بزرگترها را احترام کن.

    احادیث و روایات تاکید دارند که باید نسبت به کودکان مهربانی کرد و با آنها با محبت برخورد کرد.

    محبت ویژه ی والدین به یکی از فرزندان نسبت به فرزندان دیگر

    این محبت ممکن است که عوارضی داشته باشد به عنوان مثال ممکن است انسان چند فرزند داشته باشد و به هزار دلیل ممکن است یکی از فرزندان را بیشتر از فرزندان دیگر دوست داشته باشد یعنی قلب ممکنه به یکی از فرزندان گرایش بیشتری داشته باشد ولی باید پدر و مادر در رفتارشان آن را  بروز ندهند به طوریکه فرزند دیگراحساس کمبود کند چراکه باعث هزار مشکل و چالش خواهد شد، تا آخر عمر ممکن است بین فرزندان درگیری به وجود بیاید بنابراین والدین باید دقت کنند که عدالت را بین فرزندان برقرار کنند.

    امام صادق می فرماید: عدالت را بین فرزندانتان رعایت کنید همانطور که دوست دارید آنها در نیکی و اظهار مهربانی بین شما به عدالت رفتار کنند.

    این امر یک موضوع بسیار مهم و یک قاعده محسوب می شود. منظور از حدیث بالا این است که، همانطورکه انسان دوست دارد فرزندش در هنگام بزرگسالی بین مادر و پدر باختلاف برخورد نکند و به یک نسبت به آنها محبت داشته باشد و باعث ناراحتی شان نشود، فرزندان نیز دوست دارند والدین عدالت را رعایت کنند ، اگر انسان با فرزند خود با اختلاف برخورد کرد فرزند از او یاد می‌گیرد و آنها نیز همین رفتار را نسبت به پدر مادر انجام خواهند داد.

    محبت بیش از حد به فرزندان

    مسئله دیگر در محبت کردن فرزندان محبتی است که منجر به انحراف یا خطا شود. گاهی ممکن انسان آنقدر فرزند خود را دوست بدارد و به او محبت  کند که این محبت او  را به گناه بیاندازد و این مورد قبول دین ما نیست.

    رسول خدا (ص) خطاب به عبدالله بن مسعود فرمود: ای ابن مسعود دلسوزی نسبت به خانواده و فرزند، نباید تو را به نافرمانی خدا و به انجام حرام، وادار سازد چرا که خدای متعال می فرماید قیامت روزی است که نه مال سود می‌دهد و نه فرزندان، مگر کسی که با دلی سالم نزد خدا آید.

    کسب روزی حلال برای خانواده و فرزندان

    وظیفه دیگری که پدر و مادر مادر علی الخصوص پدرنسبت به فرزند باید داشته باشد بحث روزی حلال است.

    رسول خدا(ص) می فرماید: حق فرزند بر پدر آن است که نوشتن، شنا کردن و تیر اندازی به او بیاموزد و جز روزی پاک، روزی دیگری برایش مهیا  نکند و همین که بالغ شد او را به ازدواج برساند.

    گماردن فرزند به شغل مناسب

    از وظیفه پدر و مادر فقط نام نیک گذاشتن بر فرزند، لباس خریدن و… نیست، امور مهم‌تری نیز هست. اگر والدین توان دارند و می توانند  فرزند را مشغول به کار مناسب کنند .

    مردی به رسول خدا عرض کرد حق این فرزند بر من چیست؟ حضرت فرمود: حق فرزند بر پدرش این است که برای او نام نیک انتخاب کند، در ادب و تربیتش بکوشد و او را به کار شایسته بگمارد.

    پدراز لحاظ سنی، تجربه و ارتباط با دیگران نسبت به جوانی که تازه پا به عرصه گذاشته، بیشتر است و این  پدر باید تلاش کند تا فرزندش را مشغول به کار مناسب کند.

    فراهم کردن مقدمات ازدواج فرزندان

    از زمانی که فرزند رشد کرد و بزرگ شد، پدر و مادر تلاش کند فرزند را به ازدواج برسانند زیرا پدر و مادر در این امر تجربه دارند.  بحث ازدواج مسئله بسیار بسیار مهم است که پدرومادر باید به آن توجه کنند.

    رسول خدا(ص) فرمود: از حقوقی که فرزند به پدر خود دارد سه چیز است، اسم نیکو برای او انتخاب کنند، نوشتن به او بیاموزد و وقتی به حد بلوغ رسید، وسایل ازدواجش را فراهم کنند .

    مقدمات ازدواج فقط مقدمات مالی نیست باید از تجربه، علم و مشورت خود فرزند را بهره مند کند و فرزندش را به درستی راهنمایی کند.

    رسول خدا(ص) می فرماید: هر که فرزندش به سن ازدواج برسد و توانایی مالی داشته باشد که او را همسر بدهد و ندهد از آن فرزند اگر خطایی سرزند گناه آن بر اوست.

    از همه مهمتر ممکن است شخص بخواهد ازدواج کند اما پدرو مادر یا شخص دیگری مانع شده و سنگ اندازی می کند این مساله ی  عواقب سخت تری دارد.

     تربیت فرزندان

    در قرآن می‌فرماید : یا ایها الذین آمنو قوا انفسکم و اهلیکم نارا وقودها الناس و الحجاره علیها

    ای کسی که ایمان آورده اید خودتان و خانواده تان را از آتش نگه دارید.

    بنابراین یکی از وظایف پدر و مادر است که نه تنها خودشان را از دوزخ نجات  دهند و و اهل بهشت شود باید خانواده خود را نیز با تربیت شایسته نجات دهند.

    انسان به این دنیا آمده  که تربیت شود، به این دنیا نیامده که خوش بگذراند. اصلاً دنیا جایی برای خوش گذراند نیست اگرکسی فکر می کند از این دنیا خوش گذراندن و لذت بردن در میایید سخت در  اشتباه است چون کمی لذت می برد اما هزاران برابر آن را رنج می کشد.

    مثلاً تا زمانی که گرسنه نشود و رنج گرسنگی نکشد از غذا لذت نمی برد، به همین دلیل هر لذتی در این دنیا به درد و رنج های بسیاری پیچیده شده است. این دنیا  ارزش دست و پا زدن برای لذت بردن را ندارد. انسان به این دنیا آمده تا تربیت شود، رشد کند و وقتی که به تکامل رسید به آن دنیا می‌رود تا در آنجا که دیگر رنجی نیست با توجه به میزان تکاملش در این دنیا، لذت می‌برد. این تکامل با تربیت به دست می آید .

    فضیلت امام علی(ع)

    پیامبر اکرم (ص) میفرماید: مثل علی فیکم فی هذه الامه کمثل الکعبه المستوره والمشهور النظر الیها عباده والحج الیها فریضه

    مثل علی علیه السلام در بین شما مانند کعبه مسهور و مشهور است که نگاه کردن به آن عبادت است و طواف آن حج واجب است .

    طبق احادیث نگاه کردن به کعبه عبادت است و طواف علی بن ابیطالب یعنی امیرالمومنین در محوریت و مرکزیت قرار دارد یعنی  ما دور تو می چرخیم چون تو اصلی ما خودمان را با تو تطبیق می‌دهیم.

    پیامبر اکرم(ص) میفرماید: حق علی بر مسلمانان مانند حق پدر نسبت به فرزندش است.

    همانگونه که پدر حقی بر فرزند خود دارد علی بن ابیطالب نیز نسبت به امت اینگونه است.

    پیامبر اکرم(ص) میفرماید:انا و علی ابوا هذه الامه

    من و علی پدران این امت هستیم.

    اگرانسان  می‌خواهد سراغ پدرحقیقی  خود برود باید سراغ علی بن ابیطالب برود که انشاالله از شیعه و پیروان آن حضرت باشد.

    ثواب زیارت مخصوصه امام رضا(ع)

    در ایام زیارتی آقا علی بن موسی الرضا هستیم و زیارت ایشان ثواب خاصی دارد که عرب ها با وجود زیارت گاه هایی که در کشور خود دارند باز برای زیارت به مشهد می آیند. بطوریکه بعضی از آنها مطالعه کرده اند و می‌دانند که در احادیث بسیاری زیارت علی بن موسی الرضا فضیلت هایی دارد که برای هیچ یک از ائمه نیست .

    فایل صوتی جلسه

    دریافت فایل صوتی جلسه

    دانلود فایل PDFوظایف پدر و مادر نسبت به فرزندان

    منبع مطلب : nabieakram.ir

    مدیر محترم سایت nabieakram.ir لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    مرورگر شما از این ویدیو پشتیبانی نمیکنید.

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    اویس 18 روز قبل
    0

    وظیفه پدرومادر در خانواده چیست‌

    اویس 18 روز قبل
    1

    وظیفه پدرومادر در خانواده چیست‌

    مهدی 1 سال قبل
    0

    نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    برای ارسال نظر کلیک کنید