در حال پالایش مطالب میباشیم تا اطلاع ثانوی مطلب قرار نخواهد گرفت.
    توجه : تمامی مطالب این سایت از سایت های دیگر جمع آوری شده است. در صورت مشاهده مطالب مغایر قوانین جمهوری اسلامی ایران یا عدم رضایت مدیر سایت مطالب کپی شده توسط ایدی موجود در بخش تماس با ما بالای سایت یا ساماندهی به ما اطلاع داده تا مطلب و سایت شما کاملا از لیست و سایت حذف شود. به امید ظهور مهدی (ع).

    ورزش رزمی که هیچ مشت و لگدی ندارد

    1 بازدید

    ورزش رزمی که هیچ مشت و لگدی ندارد را از سایت پست روزانه دریافت کنید.

    جودو، جوجیتسو، کاراته، آیکیدو، رزمی | ورزش رزمی

    بچه ها و هنرهای رزمی

    من به دو دلیل بچه ها را آموزش نمی دهم:

    ۱) ظاهراً به نظر می رسد این روزها تعداد کمی از بچه ها به نوع خاصی از هنرهای رزمی که من انجام می دهم و به آن معتقدم، علاقمند هستند. آنها کوریو Koryu هستند، در این هنرها هیچ مسابقه ای برگزار نمی شود تا موجب تشویق بچه ها گردد.

    ۲) به این دلیل که در روش فوق شرایطی برای تشویق و ترغیب هنرجویان وجود ندارد لذا من به ندرت آنها را آموزش می دهم چراکه آنها خیلی زود از لحاظ روحی خسته می شوند، به همین علت از سالیان قبل آنها را به سایر مدارس هنرهای رزمی که مسابقات داخلی و خارجی برگزار می کنند هدایت می نمایم.

    در هنرهای رزمی، زمان و مکان خاصی برای آموزش بچه ها وجود دارد.

    از آن جائی که در گذشته معلم دبیرستان بودم، اهمیت چگونگی روش های آموزش هنرهای رزمی را به خوبی درک می کنم. بچه ها در مرحله نوجوانی، نیاز دارند که سبک و روش خود را بشناسند و بدانند چه طور با گروه کار کنند. آنها باید روحیه ورزشی و رقابت سالم را در فضائی عادلانه یاد بگیرند و همان طور که بزرگ می شوند، درک کنند که نباید از راه پرخاشگری، ضربه زدن به دیگران، یا جیغ و فریاد، نیازهای خود را به دست آورند. این مسئله ممکن است برخلاف آن چه که در بسیاری از مدارس هنرهای رزمی هنرجویان جوان کیای می کشند و به شدت به همدیگر ضربه می زنند باشد، اما باید در نظر داشت که روش فوق صرفاً در شرایط تمرین و آموزش انجام می شود، نه در مبارزه شخصی.

    بچه ها هم چنین باید یاد بگیرند چه طور از دستورات پیروی کنند، دیگران را راهنمائی کنند، به خودشان فکر کنند، تمرکز فکری خود را تقویت نمایند و برای بهتر شدن تلاش کنند. من تمام این صفات مثبت را در نوجوانانی که تا سال آخر دبیرستان، هنرجویان ممتازی بوده اند، مشاهده کرده ام؛ هنرجویانی که بعد از تکمیل مراحل قانونی، یک یا بیشتر این خصوصیات را نداشتند. بدتر این که، بسیاری از جوانان، حتی اگر موفق به ادامه درس در کالج شوند مهارت های آموخته شده را به کار نمی بندند. در حال حاضر به عنوان یک مربی کالج، وقتی به بچه های بی سرپرست آموزش می دهم متوجه می شوم که آنها به دلیل داشتن والدینی بی مسئولیت، مهارت های لازم را فرا نگرفته اند: و همین امر بسیاری از بچه ها را بدون این که نقطه ضعف یا عیبی داشته باشند، مستقیماً به سوی شکست سوق می دهد.

    به عقیده من یک مدرسه هنرهای رزمی که آموزش بچه ها را به عهده می گیرد، باید در حرفه خود مهارت داشت باشد و ابتدا روی مهارت های روحی و روانی بچه ها تمرکز کند؛ این یک حقیقت انکارناپذیر است. تقریباً غیرممکن است که بچه ای ۱۰ ساله با کمربند مشکی، صرف نظر از مهارتش در کاتا واقعاً بتواند یک آدم بزرگ سال را شکست دهد.

    بنابراین نباید بچه ها را حداقل تا زمانی که آنها به سن نوجوانی برسند به صرف رشد جسمی با یک بزرگ سال مقایسه کرد، حداقل تا زمانی که آنها به سن نوجوانی برسند.

    از طرف دیگر بایستی به نوجوانی که در حال آموختن هنرهای رزمی است، بیاموزیم چنان چه اتفاق ناخوشایندی برایش پیش آمد از صدمه زدن به دیگری اجتناب نماید.

    مدارس هنرهای رزمی، به خصوص برای تعلیم اشکال کنترل شده دفاع شخصی و روش های رزمی، باید به بچه ها بیاموزند که به رفتارشان تسلط کامل داشته باشند و جلوی خشم خود را بگیرند و مهارت هایشان را فقط در حفاظت از جان خود به کار ببرند و تحت هیچ شرایطی به نزاع و دعوا نپردازند.

    آن چه بیش از هر چیز حائز اهمیت است، مربی هنرهای رزمی باید در این رابطه معیار مشخصی داشته باشد و یک نوجوان را فقط به خاطر مهارت های جسمی که به سن و بلوغ جسمی اش محدود می شود مورد قضاوت قرار ندهد، بلکه مهارت های روحی و ذهنی وی که در طول آموزش به دست می آید می تواند در تحقق این امر نقش مهمی ایفا نماید.

    در واقع مهارت های ذهنی، سبب رشد بلوغ ذهنی فرزند در دوران زندگیش می شود و به طور کلی موفقیت هنرجویان را به دنبال دارد. این که مدارس فوق به رقابت یا آموزش و یا رتبه های مجاز کمربند براساس سن، تأکید می کنند یا نه در درجه دوم اهمیت قرار دارد و والدین گرامی باید به این مهم توجه کنند.

    هیچ کدام این ها به اندازه علاقمندی فرزندمان به هنر، اهمیت ندارد.

    آن چه در ابتدا مورد توجه است، این است که آیا او (فرزند) مهارت های زندگی را در دوجود یاد می گیرد یا نه. مربیان هنرهای رزمی که به آموزش بچه ها می پردازند، باید ”چگونه مبارزه نکردن“ در محیط های غیرورزشی را هم به آنها بیاموزند.

    منبع : ماهنامه دنیای کاراته

    منبع مطلب : judo-do.blogfa.com

    مدیر محترم سایت judo-do.blogfa.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    هنرهای رزمی

    ووشو wushu به هنرهاي رزمي کشور چين گفته مي‌شود که در آن انواع مختلف حرکات براي سلامتي جسم و روح و دفاع شخصي در نظر گرفته شده‌ است.

    در چين باستان از هنرهاي رزمي براي دفاع از سرزمين، خود يا خانواده و مقابله با دشمنان و راهزنان و ... استفاده مي ‌شد. ووشو نه تنها يک ورزش سنتي چين، بلکه عناصر فلسفي، اخلاقي، زيباشناسي، پزشکي و نظامي را نيز در بر دارد.

    هدف فنون رزمي ووشو ناتوان کردن و زيان رساندن به دشمن است. از اين رو ووشو يکي از شيوه هاي تمريني مهم ارتش هاي چين باستان بوده و حتي امروزه نيز در تمرينات پليس و نيروهاي مسلح ارتش نيز مورد استفاده قرار مي گيرد.

    ووشو به عنوان نوعي ورزش، تمام فنون رزمي خود را حفظ کرده، اما به دليل محدوديت هاي قوانين مسابقه، ورزش ووشو بر اصل زيان نرساندن به حريف متکي است. براي نمونه، در مسابقات ساندا محدوديت هايي براي حرکاتي که مي تواند به حريف آسيب برساند، ايجاد شده است.

    امروزه ووشو به صورت يک ورزش استاندارد جهاني به مردم جهان ارايه شده ‌است و فقط منحصر به کشور چين نيست و مردم کشورهاي مختلف براي بهره گيري از خواص طبي و شرکت در رقابت هاي قهرماني در اين رشته ورزشي تمرين مي‌کنند.

    هنر رزمي ووشو در مسابقات در دو بخش تالو و سانداارائه مي‌شود:

    زمينه تالو (اجراي فرم هاي سنتي چيني به صورت زيبا به همراه حرکات آکروباتيک)

    زمينه ساندا (مبارزه آزاد بر روي سکو با استفاده از دستان و پاها و زيرگيري)

    توسعه ووشو در سلسله هاي مينگ (1368-1644 ميلادي ) و چينگ (1636-1912ميلادي ) به اوج خود رسيد. در اين زمان، ووشو به شاخه هاي گوناگون مانند چان چوان، نان چوان و تاي چي تقسيم شد.

    در زمان جمهوري چين (1912-1949م.) ووشو به نوعي ورزش تبديل شد و باشگاه هاي تخصصي بسياري در زمينه ورزش ووشو ايجاد شد.

    پس از مطرح شدن ووشو در بعد مسابقاتی، اولین انجمن رسمی آن در سال 1920 در کشور چین تاسیس شد و دست اندرکاران امور شدیداً به ترویج مسابقات در سطوح مختلف پرداخته و سرمایه های انسانی و مالی فراوان را در این راه به خدمت گرفتند که بر اثر همین کوشش ها از سال 1932 گردهمایی های ملی آغاز و در سال 1933 ووشو رسما به لیست مسابقات و بازیهای ملی وارد شد.

    اولین مسابقات ملی ووشو در سال 1935 برگزار شد و متعاقباً در سال1936 معرفی آن در سطح بین المللی، یک تیم 9 نفره از قهرمانان ووشو در جریان المپیک برلین حرکاتی را به نمایش گذاشته که بسیار مورد توجه و تشویق حضار قرار گرفت. آنگاه پس از چندین سال مطالعه، تحقیقات و پژوهش در سال 1958 بدلیل استقبال شدید مردم از مسابقات مقررات و قوانین کاملی توسط سازمان تربیت بدنی چین وضع شد که با تلاش دیگر اساتید و قهرمانان این رشته در سطوح جهانی با حضور 14 کشور در سال 1987 اولین مسابقه قهرمانی ووشو آسیا در ژاپن برگزار گردیده و نیز همان سال WFA یا فدراسیون ووشو آسیا تشکیل شد. در حال حاضر 38 کشور عضو این فدراسیون آسیایی می باشند. در همین حال در رقابتهای اروپا، آمریکا و فدراسیونهای مربوطه تشکیل و پس از کوشش های فراوان در سال 1990 ووشو به عنوان یکی از رشته های رسمی در بازیهای آسیایی وارد گردید. سپس با تشکیل فدراسیون بین الملی ووشوIWUF در سال1990 اولین دوره مسابقات ووشو قهرمانی جهان با حضور 36 کشور در سال 1991در چین برگزار و متعاقباً دومین دوره آن نیز در سال 1993 در کشور مالزی به انجام رسید و همچنین کشور آمریکا نیز بعنوان محل برگزاری سومین دوره مسابقات جهانی ووشو در سال 1995 برگزیده شد.

    منبع مطلب : afsaneyabrucelee.blogfa.com

    مدیر محترم سایت afsaneyabrucelee.blogfa.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    ناشناس 5 ماه قبل
    0

    هر بزه

    نیتا 5 ماه قبل
    0

    نمیدونملطفا توی این سایت بزارید

    مهدی 7 ماه قبل
    0

    نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    برای ارسال نظر کلیک کنید