توجه : تمامی مطالب این سایت از سایت های دیگر جمع آوری شده است. در صورت مشاهده مطالب مغایر قوانین جمهوری اسلامی ایران یا عدم رضایت مدیر سایت مطالب کپی شده توسط ایدی موجود در بخش تماس با ما بالای سایت یا ساماندهی به ما اطلاع داده تا مطلب و سایت شما کاملا از لیست و سایت حذف شود. به امید ظهور مهدی (ع).

    معنی برکش ز سر این سپید معجر

    1 بازدید

    معنی برکش ز سر این سپید معجر را از سایت پست روزانه دریافت کنید.

    معنی درس پنجم – دماوندیه

    معنی درس نوزدهم دماوندیه

    دماوند در این قصیده، در بندهای ابتدایی، در معنای حقیقی به کار رفته است اما رفته رفته به عنوان نمادی از روشنفکران جامعه به کار رفته است و از این جهت این ویژگی­ها مورد نظر شاعر است: ۱- گوشه­گیری و انزوا  ۲- دلگیری از مردم زمانه ۳- داشتنِ اندیش­هایِ بلند و متفاوت از مردم زمانه.

    * ای دیو سپید پای در بند  /   ای گنبد گیتی ای دماوند

    دیو سپید: موجودی افسانه­ای و اساطیری در شاهنامه که به دست رستم کشته می­شود.

    ای دیو: تشخیص             ای گنبد: تشخیص            ای دماوند: تشخیص             پای در بند بودن دماوند: تشخیص

    مصراع اول، تلمیح دارد به داستان دیوسپید از هفت­خوان رستم در شاهنامة فردوسی (جنگ رستم با دیوسپید)

    اغراق: گنبد گیتی برای بلندی و رفعتِ دماوند اغراق شده است.                    واج­آرایی: صامت «د»

    معنی بیت: ای دماوند که مثل دیوسپید، اسیر و گرفتار هستی، ای دماوند که همانند بام جهان برافراشته­ای.....

    * از سیم به سر یکی کله­خود   /    زآهن به میان یکی کمربند

    تشخیص: نسبت دادنِ کلاه­خود و کمربند به کوه                 سیم: استعاره از برف                   میان: کمر                

    کمربند آهن: استعاره از میانة کوه که پر از سنگ­ها و صخره­های تیره­رنگ است.          تشخیص: قراردادن سر و کمر برای کوه   

    تناسب (مراعات نظیر): سیم و آهن  /  سر و کله­خود /  سر و میان  /  کله­خود و کمربند  /  میان و کمربند 

    معنی بیت: ای دماوند! تو کلاه جنگی سفیدی از نقره (برف) بر سر نهاده­ای و کمربندی آهنین (صخره­ها و سنگ­ها) به کمر بسته­ای.

    * تا چشم بشر نبیندت روی  /   بنهفته به ابر، چهر دل­بند

    تا: حرف ربط بیان علت، به معنیِ «به این دلیل که»                 «ت» در «نبیندت روی» مضاف الیهِ «روی»

    تشخیص: نسبت دادن روی و چهره به دماوند و نهفته شدن از مردم               تناسب: روی، چهره و چشم

    بیت حُسن تعلیل دارد: شاعر علت بلندی و پنهان­شدنِ قلة دماوند را پشت ابرها، بیزاری و دوری کردن از مردم نادان می­داند.

    بیت به ارتفاع کوه دماوند و ناخشنودی دماوند از مردم روزگار اشاره دارد.

    معنی بیت: چهرة زیبای خود را در ابرها پنهان کرده­ای تا این که چشم بشر روی تو را نبیند.

    * تا وارهی از دم ستوران  /  وین مردم نحس دیومانند

     وارهی: رهاشوی             دَم: مجاز از مصاحبت و هم­سخنی                       تشبیه: مردم دیومانند

    ستوران: چهارپایان، حیوانات، استعاره از انسان­های پست و نادان          این بیت با بیت بعد، موقوف المعانی است.

    معنی بیت: برای این­که از هم­صحبتی و هم­نشینی مردم نادان و شومِ دیوصفت رهایی یابی .......

    ارتباط معنایی دارد با:          از این دیومردم که دام و دَدَند  /   نهان شو که هم­صحبتانِ بدند 

    * با شیر سپهر بسته پیمان   /   با اختر سعد کرده پیوند

    شیر سپهر: آفتاب (به اعتبار آن که برج اسد خانة اوست)                      اختر سعد: ستارة مشتری است که سعد اکبر است.

    تشخیص: پیمان بستن دماوند با خورشید  /  پیوند دماوند با مشتری                    اختر، سپهر: تناسب

    کنایه: مصرع اول و دوم کنایه­ای ازارتفاع یافتن دماوند هستند.                     بیت دارای اغراق است

    این بیت حُسن تعلیل نیز دارد: شاعر علت ارتفاع­یافتن دماوند را تلاش او برای دوری از مردم زمانه می­داند.

    معنی بیت: با آفتاب پیمان بسته­ای و با ستارة مشتری پیوند و ارتباط برقرار کرده­ای.

    * چون گشت زمین ز جور گردون    /     سرد و سیه و خموش و آوند  

    گردون: فلک، آسمان (در این­جا روزگار)                 آوند: معلق                       جور گردون: تشخیص

    خفه و خموش گشتن زمین: تشخیص                      این بیت با بیت بعدی موقوف المعانی دارد.

    معنی بیت: وقتی که زمین از ظلم و ستمِ اسمان (روزگار) سرد و تاریک و ساکت و معلق شد ....

    * بنواخت ز خشم بر فلک مشت   /    آن مشت تویی تو ای دماوند

     مشت کوبیدن زمین به فلک: تشخیص                      ای دماوند: تشخیص       

    تو مشت هستی: تشبیه                                   واج­آرایی: صامت «ت» و «ش»  

    معنی بیت: از شدت خشم، زمین، مشتی بر فلک کوبید و تو ای دماوند آن مشت زمین هستی.

    * تو مشت درشت روزگاری   /   از گردش قرن­ها پس­افکند

    پس­افکند: پس افکنده، میراث (صفت مفعولی مرکب مرخم)                 تشبیه: دماوند به مشت             مشت روزگار: تشخیص

    معنی بیت: ای دماوند! تو مشت بزرگِ خشم و اعتراض دیرینة روزگار هستی که از گذشت ایام به ما ارث رسیده­ای.

    * ای مشت زمین بر آسمان شو  /    بر وی بنواز ضربتی چند

    مشت زمین: تشخیص و استعاره از دماوند                         بر آسمان شو: به آسمان برو   

    ضربتی چند: ترکیب وصفی مقلوب                       چند: صفت مبهم                       زمین، آسمان: تناسب و تضاد

    شو: برو               مرجع ضمیرِ «وی»، آسمان است.                 بنواز: بزن                 مصرع دوم: تشخیص 

    معنی بیت: ای دماوند که مشت زمین هستی! به آسمان برو و چند ضربه بر آن بکوب. (علیه ظلم قیام کن)

    * نی نی تو نه مشت روزگاری     /    ای کوه نیَم ز گفته خرسند

    نی نی: قید نفی                 مشت روزگار: اضافة استعاری (تشخیص)                  نیَم: نیستم

    ای کوه: تشخیص                 گفته: مقصود شاعر، تشبیه در بیت قبلی است یعنی همان تشبیه دماوند به مشت.

    معنی بیت: نه نه تو مشت روزگار نیستی. ای کوه من از این سخن خود (تشبیه دماوند به مشت) راضی نیستم.

     - شاعر به این دلیل از تشبیه دماوند به مشت روزگار راضی نیست که مشت نشانة اعتراض و ستیز است در حالی که دماوند (مردم تهران یا روشنفکران جامعه) در مقابل ظلم و دشمنان خارجی سکوت کرده است.

    * تو قلب فسردة زمینی   /  از درد ورم نموده یک چند

    فسرده: یخ­زده، منجمد              تشبیه: کوه دماوند به قلب فسردة زمین تشبیه شده است                وَرَم: استعاره از برآمدگی کوه

    قلب زمین: تشخیص                   قلب، درد، ورم: تناسب                     یک چند: قید مقدار

    معنی بیت: ای دماوند! تو قلب سرد و منجمد زمین هستی که از شدت درد و ناراحتی مقداری ورم کرده است.

    * تا درد و ورم فرونشیند   /   کافور بر آن ضماد کردند

    تا: حرف ربط به معنیِ «برای اینکه»                  ورم: استعاره از برآمدگی کوه                کافور: استعاره از برف­های قلة دماوند

    کافور: مادة معطر جامدی که از گیاهانی چون ریحان، بابونه و چند نوع درخت به دست می­آید. در قدیم به عنوان مرهم و دارو روی زخم می­مالیدند.                       

    ضماد کردن: بستن چیزی بر زخم، مرهم نهادن                 درد، ورم، ضماد: تناسب                بیت حُسن تعلیل دارد.

    معنی بیت: برای این­که درد و ورم تو آرام بگیرد و اندکی تسکین یابد مرهمی از برف بر ورم تو نهاده­اند.

    * شو منفجر ای دل زمانه  /   وان آتش خود نهفته مپسند

    دلِ زمانه: اضافة استعاری (تشخیص)                       دلِ زمانه: استعاره از دماوند   

    آتش: استعاره از خشم درونی                            نهفته: صفت مفعولی در نقش قید

    معنی بیت: ای کوه دماوند که چون قلب زمانه هستی، آتشفشان کن و بیش از این راضی مباش که آتش درونت نهفته بماند.

    * خامش منشین سخن همی گوی   /    افسرده مباش خوش همی خند

    خامش نشستن، سخن گفتن: تضاد                   افسرده بودن و خوش خندیدن: تضاد           همی گوی: بگو (فعل امر)

    تشخیص: سخن گفتن، خندیدن و خاموش نبودن دماوند                 خاموش، افسرده: تناسب             خوش: قید کیفیت

    همی­خند: بخند (فعل امر)             خوش خندیدن: کنایه از افسردگی به در آمدن             خاموش منشین: کنایه از سخن بگو

    معنی بیت: ای دماوند (آگاهان خاموش جامعه) خاموش و آرام نباش و چیزی بگو (اعتراض کن)، غمگین و ناراحت نباش و با خوشحالی بخند. 

    * پنهان مکن آتش درون را    /    زین سوخته­جان شنو یکی پند

    آتش: استعاره از خشم درونی              آتش، سوخته: تناسب                    واج­آرایی: صامت «ن»

    سوخته­جان: صفتِ مرکب، جانشین اسم. منظور «خود شاعر» است و مخاطب شاعر «کوه دماوند» است.

    معنی بیت: ای دماوند! خشم درونی­ات را در دلت پنهان نکن، بیرون بریز و از این شاعرِ دل­سوختة دردمند پندی بشنو.

    * گر آتش دل نهفته داری   /   سوزد جانت به جانت سوگند

    آتش دل: استعاره از خشم درونی                     سوختن جان: کنایه از نابود شدن

    «ت» در «جانت» در هر دو مورد نقش مضاف الیهی دارد.

    توجه: فعلِ «می­خورم» به قرینة معنوی محذوف است و بیت سه جمله دارد. 

    معنی بیت: اگر آتش درونت را بیرون نریزی و در دلت پنهان کنی به جان تو سوگند می­خورم که جانت (وجودت) را نابود می­سازد.

    * ای مادر سرسپید بشنو   /   این پند سیاه بخت فرزند

    سر: مجازاْ مو                    مادر سر سپید: استعاره از دماوند                   سپید سیاه: تضاد و تناسب

    سیاه بخت فرزند: ترکیب وصفی مقلوب. منظور خود شاعر «ملک­الشعرا بهار» است.    

    سرسپیدی: کنایه از پیری (اشاره به برف قلة دماوند)  

    معنی بیت: ای دماوند! ای مادر سرسپید من! این پند فرزند بدبخت خود را بشنو.

    * از سر بکش آن سپید معجر   /   بنشین به یکی کبود اورند

    معجر: روسری، چارقد                       اورند: اورنگ، تخت. مجازاْ فر و شکوه شأن و شوکت.

    سپید معجر: ترکیب وصفی مقلوب. استعاره از برف روی کوه                  معجر سپید بر سر داشتن: کنایه از ناتوانی و عجز

    بر اورند نشستن: کنایه از قدرت­نمایی کردن، حکومت کردن                  سپید، کبود: تضاد و تناسب

    سپید معجر و کبود اورند: ترکیب وصفی مقلوب (معجرِ سپید، اورند کبود)

    معنی بیت: ای دماوند دست از ناتوانی بکش و قدرت خود را نمایان کن.

    * بگرای چو اژدهای گرزه   /    بخروش چو شرزه شیر ارغند

    بگرای: حمله­ور شو (حرکت کن) فعل امر از گراییدن                        شیر شرزه: شیر خشمگین 

    ارغند: خشمگین و قهرآلود                گرزه: نوعی افعی دارای سم مهلک                     شرزه: خشمگین، زورمند، قوی 

    گرزه، شرزه: جناس ناقص                در بیت، تشبیه وجود دارد. (مصرع اول و دوم)  

    معنی بیت: مانند اژدهای بزرگ و کُشنده، حمله­ور شو و مانند شیر خشمگین و قهرآلود، فریاد و خروشی برآور. 

    * بفکن ز پی این اساس تزویر    /    بگسل ز پی این نژاد و پیوند

    پی: پایه، اساس                      اساس تزویر: پایه­های حکومت ریاکار، اضافة استعاری  

    از پی افکندن: کنایه از نابودی کامل                      از پی گسلیدن: کنایه از نابودی کامل

    تزویر: دروغ­پردازی، فریب دادن، دورویی کردن، ریاکاری                        پی، اساس: تناسب

    این نژاد و پیوند: منظور شاهان سلسلة پهلوی                                   نژاد پیوند: تناسب         

    موازنه: کلمات دو مصرع در قرینة هم دیگر، هم وزن هستند.  

    معنی بیت: پایه­های این بنای ظلم و ریا را ریشه­کن ساز و نسل و نژاد این حاکمان ظالم را نابود کن.

    * بر کَن ز بُن این بنا که باید   /   از ریشه بنای ظلم برکند

    واج­آرایی در «ب» به منظور اصرار در برکندن نظام ظالمانة پهلوی                 از بن برکندن: کنایه از نابودکردن کامل

    از ریشه برکندن: کنایه از نابودی کامل              برکن، برکند: اشتقاق           «بنا» در مصرع اول: استعاره از ظلم

    بنای ظلم: تشبیه (ظلم به بنا تشبیه شده است)                       باید برکند: فعل مصرع دوم

    معنی بیت: این بنای ظلم را نابود کن زیرا بنای ظلم را باید از ریشه برکند و نابود ساخت.

    * زین بی­خردان سفله بستان   /   داد دلِ مردمِ خردمند  

    سفله: پست و فرومایه                   داد دل: حق و حقوق مردم                       بی­خرد، خردمند: تضاد 

    بی­خردان سفله: حاکمان ظالم زمان شاعر                           واج­آرایی صامت «د» و مصوت « -ِ »   

    معنی بیت: از این حاکمان بی­عقلِ پست و فرومایه، حق انسان­های خردمند و آگاه را بگیر.

    پاسخ خودآزمایی 

    ج۱- «سیم» استعاره از برف و «کمربند» بخش میانی کوه که پوشیده از سنگ و صخره و بدون برف است.

    ج۲- به بلندی و رفعت کوه دماوند

    ج۳- زیرا مشت نشانة اعتراض و پرخاشگری است در حالی که دماوند در موضع قیام و اعتراض نبوده و خاموش و ساکت است در نتیجه از تشبیه دماوند به مشت روزگار منصرف می­شود و دماوند را به عنوان مظهر درد و اندوه جامعه به قلب منجمد زمین تشبیه می­کند و حالت خفقان حاکم بر جامعه را توصیف می­کند.

    ج۴- برای این که چشم بشر، چهرة او را نبیند و از مصاحبت و هم­نشینی مردم نادان و شوم دیوصفت که در برابر ظلم و ستم، سکوت اختیار کرده­اند، دور باشد.  

    ج۵- «ورم» استعاره از برآمدگی کوه دماوند و «کافور» استعاره از برف است.

    ج۶- خود شاعر (ملک الشعرا بهار)

    ج۷- دماوند، نماد آگاهان خاموش جامعه

    منبع مطلب : adaberoz.blogfa.com

    مدیر محترم سایت adaberoz.blogfa.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    معنی و نکات درس دماوندیه، فارسی دوازدهم

    چند نکته:

      این سروده در قالب قصیده است یعنی مصراع نخستین این سروده با همه ی مصرع های زوج هم قافیه است(بند- دماوند  کمربند  دل بند  مانند و...)

       موضوع این چکامه(قصیده) سخن با دماوند .

       در این سروده دماوند، نماد قدرت و توانایی است که حتّی در صورت بیدار شدن می توانست حکومت دیکتاتوری وقت را سرنگون سازد.

    آتش درون دماوند ،نمادی از گرفتاری ها و تیره روزی های مردمِ بدبخت ایران است که به گونه ی آتش در دل دماوند انباشته گردیده است.

    این سروده بر وزنِ(مستفعلُ فاعلاتُ فَع لُن) یا (مفعول مفاعلن فعولن) هزج مسدّس اخرب مقبوض محذوف است(نام وزن فقط برای رشته های علوم انسانی است)

    محمّد تقی بهار،(1330-1266هجری شمسی) شاعر،روزنامه نگار،استاد دانشگاه و مرد سیاست بود.

    شهرت ِشاعری بهار، به خاطرِ قصاید فخیم و استواری است که با توجّه به سنّت ادبیِ گذشته،

    سروده است.

    روزنامه های خراسان،نو بهار، تازه بهار و مجلّه ی دانشکده ،و نیز آثاری چون:تاریخِ احزاب سیاسی،

    سبک شناسی،تاریخ تطوّر نظم و مقالات و نوشته های پراکنده از وی، بیانگر قدرتِ سحرِ قلمش 

    است. 

    (یه) در دماوندیه ،نشانه ی صفت نسبی است مثلِ مَدحیه ،بهاریه ،حبسیه،                                                                                               

    ********************************************************************************************************************************************************************************************************************                                                 

    دماوندیّه

      1_   ای دیو سپید پای در بند      ای گنبد گیتی ای دماوند.

    دیو سپید:استعاره از دماوند و تلمیح به آخرین مرحله از هفت خوانِ رستم/گنبدگیتی:اضافه 

    استعاری/تشخیص در مصرع اوّل/تشبیه دماوند به گنبد گیتی/

    اغراق در بزرگیِ دماوند در مصرع دوّم/پای در بند :کنایه از گرفتار و زندانی بودن است.

    معنا: (ای دماوند ی که مانند دیوی سپید ،گرفتارو اسیر شده ای و چون بامِ جهان بر افراشته و

    با شکوهی.)

             2-     از سیم به سر یکی کله خود       زآهن به میان یکی کمربند

    سیم = نقره ، سیمین یعنی نقره ای  زر یعنی طلا و زرّین یعنی طلایی در این جا سیم استعاره از برف است.

    *کله خود = کلاه جنگی آهنین که پیکارگران در گذشته بر سر می گذاشتند.در این جا چون کلاه داشتن را به دماوند نسبت داده است پس آرایه ی جان بخشی دارد.

     * کمربند آهنین ک استعاره از سنگ ها و صخره های کوه است که به رنگ تیره هستند ./

    سیم و آهن:تناسب/ میان:ایهام(وسط و کمر)

    معنا:   ای دماوند، تو کلاهِ جنگیِ سپیدی از جنس نقره(برف) بر سر نهاده ای و کمر بندی آهنین(صخره ها و سنگ های میانه ی کوه) به کمر بسته ای (دماوند را رزمنده ای مسلّح پنداشته است.

    3-تا چشم بشر نبیندت روی         بنهفته به ابر چهرِ دل بند

    در این بیت آرایه های تشخیص( نسبت دادن روی و چهره به دماوند) مراعات نظیر(روی چهره چشم) و حُسن تعلیل

    (سراینده دلیل بلندی و پنهان شدن قلّه را به خاطر دوری از مردم دانسته است.)  دیده می شود.

    /جهش ضمیر : نبیندت روی(رویت را نبیند)

    معنا: به دلیل این که چشم بشر تو را نبیند ،چهره ات (همان قله یا چکاد به زبان پارسی) را در دلِ ابر ها پنهان کرده ای.

    (دماوند به دلیل بیزاری از مردمی که در سکوتند و در برابر رژیم دیکتاتوری زمانه بی تفاوت اند، بسیار ناراحت است.)

             4-   تا وارهی از دم ستوران          وین مردم نحس دیو مانند...

    این بیت با بیت بعدی  وابسته و  به اصطلاح« موقوف المعنی» هستند.

    وارهی= آزاد شوی.

    دم=مجاز (معنی غیر حقیقی) از هم سخنی است./مردم نحس را به دیو تشبیه کرده/

    /ستوران:چهارپایان ، حیوانات ، استعاره از انسان های فرومایه و  بی تفاوت به مسایل کشور خویش است./

    معنا:(برای این که از هم نشینی با مردم ترسو و نادان و شوم(نحس) و دیو صفت رهایی یابی....)

    این بیت با بیت پیشین قرابت معنایی دارد.

    مفهوم:بیزاری از مردمی که نسبت به محیط خود و کشور خود بی تفاوتند.

    5-با شیر سپهر بسته پیمان         با اختر سعد کرده پیوند

    شیر سپهر(استعاره از خورشید)  اخترِ سعد:سیّاره ی مشتری است که به سعد اکبر معروف است./(اشاره به این که خانه ی خورشید در برجِ اسد است.)

    سعد: خوشبختی که متضادِّ آن نحس است./بیت تشخیص نیز دارد.

    تناسب بینِ شیر سپهر و اختر سعد/

    / کرده پیوند= ارتباط برقرارکرده است.

    این بیت آرایه ی حسن تعلیل دارد، زیرا سُراینده اعتقاد دارد که چکاد(قلّه ی)دماوند به این دلیل بالا رفته است که با آفتاب پیمان  ببندد و با سیّاره ی مشتری ارتباط بر قرار نماید.

    معنا:( با آفتاب پیمان بسته ای و با سیّاره ی مشتری ارتباط برقرار کرده ای. به قول معروف« با بالا بالا ها می پری.»)

    6-چون گشت زمین ز جورِ گردون         چونین خفه و خموش و آوند

    گردون= فلک و آسمان که در حال گشتن هستند ، ولی در این جا مُراد روزگار است.

    جور= ستم(این بیت نیز با بیت بعدی پیوند معنایی دارد و موقوف المعانی هستند.)

    آوند= واژگون ، معلّق

    جور گردون:تشخیص و اضافه استعاری/مصرع دوّم:شبکه معنایی بینِ سرد و سیه و خموش/

    معنا:(هنگامی که زمین از ستمِ آسمان (روزگار) این گونه خفه و ساکت و واژگون گردید...)

    7- بنواخت ز خشم بر فلک مشت          آن مشت تویی تو ای دماوند

    /حسن تعلیل:شاعر دلیلِ به وجود آمدنِ دماوند را مشتی می داند که زمین بر فلک زده./

    تشبیه ِدماوند به مشتِ روزگار   / تشخیص نیز دارد.

      معنا:(ای دماوند، زمین از بسیاری خشم، مشتی بر آسمان زد که تو، آن مشت هستی.)        

    در پندارِ شاعر  روزگارگرفتار کننده ی کشور است، به همین دلیل زمین به آن مشت می زند.

    در این بیت آرایه ی تشبیه دیده می شود. قله (چکاد) «مشبه» و مشت «مشبّه به» است.

    آرایه ی تکرار نیز در واژه ی مشت دیده می شود.

      در واج «ت» و« ش» نیز واج آرایی آشکار و هویداست.

    8_تو مشتِ درشتِ روزگاری        از گردش قرن ها پس افکند

          پس افکند= چیزی که از کسی پس افتاده باشد به معنای دیگر،باقی مانده باشد  ، میراث. این واژه صفت مفعولی مرکّبمرخّم است.

    مرکّب است چون از دو واژه ی با معنا(پس،افکند) درست شده است.

    مرخّم است چون واج «ه» از آن بریده شده است. اصلاً مرخّم یعنی دُم بریده ،پس اگر واج«ه» را دُمِ این واژه بدانیم ، می بینیم که بریده شده است.

    در مصرع اوّل تشبیه/تشخیص نیز دارد.

    معنا= ای دماوند، تو مانند مشتِ کوبنده ی روزگاری که از گذشتِ روزگار، برای ما به ارث مانده ای.

      (این بیت تشبیه دارد که با توجّه به معنای آن می توانید پایه های آن را آشکار سازید.)

    9-ای مشتِ زمین بر آسمان شو         بر وی بنواز ضربتی چند

    مشتِ زمین:استعاره از دماوند/تشخیص در هر دو مصراع/                                                    

    /چند:صفت مبهم که پس از موصوف آمده                                                                            

                                                                             

    دربرخی نسخه ها به جای (وی) از (ری) استفاده شده که چون دماوند در اطراف ری و در شمال 

    تهران است،بی تناسب نیست.                                                                                                 

    در این جا شاعر، به دماوند دستور می دهد:

    ای دماوند که مانند مشتِ زمین هستی به آسمان برو و به آن چند ضربه مشتی بزن.)

    ................................................................................................................................................

    10-نی نی تو نه مشت روزگاری         ای کوه نیم ز گفته خرسند

    نیَم: نیستم/خرسند: راضی/                                                                                                  

    بیت دارای پنج جمله است.                                                                                                       

    در این بیت بهار از تشبیهِ خود پشیمان می شود و می گوید:

     ( نه نه، ای دماوند، تو مشتِ سهمگینِ روزگار نیستی و من از سخنِ خود راضی نیستم.)

    11-تو قلب فسرده ی زمینی            کز درد ورم نموده یک چند

    فسرده= افسرده در این جا معنای یخ زده می دهد.البته ،ایهام دارد(دل مرده و یخ زده)//باز هم آرایه ی تشبیه، در این بیت چشمک می زند.

    ورم=استعاره از برآمده بودن کوه دماوند است./ تشخیص نیز دارد./یک چند: قید مقدار

    معنا: (ای دماوند تو مانند قلب یخ زده ی زمینی که از شدّت درد و ناراحتی مدّتی است که ورم کرده ای.)

    نکته ی دستوری: «تو» نهاد (مسندالیه) است« قلب فسرده ی زمین» مسند و«ی» پس از زمین فعل ربطی است.

           12-  تا درد و ورم فرو نشیند        کافور بر آن ضماد کردند

    کافور=مادّه ای است خوش بو که از گیاهانی مانند ریحان و بابونه و چند گیاه دیگر به دست می آید. گذشتگان از این مادّه به عنوان مرهم استفاده کرده و آن را روی زخم می مالیدند.البتّه برای کاهش

    حرارت بدن و گندزدایی نیز کاربرد داشته و دارد.و طبعِ آن سرد است.

    ضِماد= مرهم، ضماد کردن یعنی دارو مالیدن بر روی زخم.

    تا= به معنای برای این که

    بین درد و ورم و کافور مراعات نظیر دیده می شود.

    فرو نشیند ؛ فعل پیشوندی است.

    بهار ،برف های روی چکاد دماوند را به ضماد، مانند(تشبیه) کرده است./ کافور:اسنعاره از برف

    معنا:(به خاطرِ این که این درد و ورم التیام پیدا کند بر روی آن مرهمی از برف نهاده اند.)

    13-شو منفجر ای دلِ زمانه       وان آتش خود نهفته مپسند

    از این بیت به بعد شاعر، روشنفکران و آزادی خواهان را خطاب می کند.                                     

    معنی :(ای دماوند ،که مانند دلِ زمانه هستی منفجر شو وخاموش بودنِ خود را شایسته مدان.)

    دل زمانه = استعاره از دماوند است.در این استعاره ،جان بخشی نیز وجود دارد.

    دل زمانه: اضافه ی استعاری

    14-خامش منشین سخن همی گوی      افسرده مباش، خوش همی خند

    دو تضاد در این بیت دیده می شود که عبارت اند از:

    خامش نشستن با سخن گفتن- افسرده بودن با خوش همی خندیدن

    « خند» و «گوی» هر کدام بن مضارع، از مصدرِ خندیدن و گفتن هستند که در این بیت به جای فعل امر به کار رفته اند.(همی گوی = بگو و همی خند = بخند.)

    /خوش همی خند، کنایه از امید وار باش /بیت،تشخیص نیز دارد./

    معنا: (ای دماوند، خاموشی را کنار بگذار(به ستم و ستمگری اعتراض کن)و دست از افسردگی بردار و شاداب و با نشاط باش.)

    15-پنهان مکن آتش درون را           زین سوخته جان شنو یکی پند

    سوخته جان: صفت مرکّب است که به جای اسم آمده است. یعنی خود ملک الشعرای بهار است.

    باز دوباره می بینیم که بن مضارع شنو به جای فعل امر آمده است یعنی بشنو.

    /آتش:استعاره از درد و رنج یا خشم/سوخته جان:استعاره از خودی شاعر و هر انسانِ آزادی خواه/

    معنا:(ای دماوند، خشم درونی ات را پنهان مکن و از این شاعرِ دل سوخته پندی بشنو.(پند شاعر بیت بعدی است.)

    16-گر آتش دل نهفته داری      سوزد جانَت ، به جانت سوگند

    آتش : استعاره از خشم درونیِ دماوند است./آرایه ی تکراریا واژه آرایی/

    سوگند:قسم(در قدیم به معنیِ گوگرد بوده)

    معنی:(ای دماوند، اگر آتش درونی ات را پنهان کنی، سوگند به جانت که جانت خواهد سوخت.)

    سر در این مجاز از مو است.( مجاز واژه ای که دارای معنای غیر حقیقی باشد.)

    مادر سر سپید=منظور کوه دماوند است که در چکادش(قلّه اش) برفی سپید نشسته است. در این بیت استعاره است از،آزادی خواهان جامعه است.

    سیاه بخت فرزند ، ترکیب وصفی مقلوب است(همان موصوف و صفت)که موصوف و صفتش جابه جا شده باشد. سیاه بخت فرزند به گونه ی غیر مقلوب این گونه بوده است:فرزند سیاه بخت.    ///

    منظور از سیاه بخت فرزند، خود شاعر است.

    مادر سر سپید:ایهام(کوهی که سرش به خاطری برف، سپید است و نیز موی سپید و کهنسال است.)

    سر سپیدی: کنایه از کهنسالی و با تجربه بودن/تضاد: بینِ سپید و سیاه

    معنا:  ای مادرِ سر سپید(آزادی خواهان و آگاهانِ خاموش جامعه)این پند فرزند تیره بخت خود را بشنوید.

    18-از سر بکش آن سپید معجر        بنشین به یکی کبود اورند

    معجر= روسری ، چارقد/سپیدمعجر:ترکیب وصفی مقلوب است.

    اورند= اورنگ، تخت پادشاهی، مجازاً به معنای فَرّ و شکوه و شوکت است.

    کبود اورند = تخت تیره رنگ، ترکیب وصفی مقلوب است در واقع اورند ِ کبود است.

    معنی: (ای دماوند،روسری سپیدت را کنار بزن و قیام کن و باقدرت و شکوهِ خود بر تختِ پادشاهی

    تکیه بزن.)شاعر از آزادی خواهان و روشنفکران می خواهد عجز و ناتوانی را ازخود دور کنند.

    بگرای= گرایش کن ، حمله ور شو ، حرکت کن

    گرزه =   نوعی مار بزرگ دارای سمّ کشنده.این کلمه در فرهنگِ لغت اسم است امّا در این جا،

    در جایگاهِ صفت نشسته است.

    شرزه= خشمگین، با گرزه جناس دارد.(جناس ناقص اختلافی در حرف اول)

    ارغند= خشمگین.و قهر آلود. در فرهنگ لغت به معنیِ دلیر و شجاع نیز آمده،

    معنا: (ای دماوند، مانند اژدهایی خشمگین با دیکتاتور زمانه، ستیزه(جنگ)کن،و مانند شیری خشم

    آلود و دلیر، به غرّش در بیا ).

    20- بفکن ز پی این اساس تزویر      بگسل ز پی این نژاد و پیوند

    پی= پایه و اساس

    اساس تزویر :  اضافه ی استعاری است.(اضافه های استعاری، استعاره ی بالکنایه یا استعاره ی 

    مکنیه هستند.)///به معنای پایه های حکومت است.

     نژاد و پیوند: نسل و تبار// 

    بگسل:پاره کن،جدا کن. . در متنِ درس به معنیِ نابود کن

    این بیت دارای آرایه ی موازنه است(برای رشته های علوم انسانی)

    واژه های ،پی و اساس، رابطه ی ترادف دارند.

    معنا: این بنای ظلم وستمگری را از ریشه برکن و نسل و دودمانِ این فرمان روایانِ ستمگر رانابود ساز.

      بفکن ز پی(= ازپی افکندن)=نابودی کامل، ازبیخ و بن ویران کردن

    از هم گسلیدن= باز کنایه از نابودی کامل است.

    21-بر کن زبُن این بَنا که باید         از ریشه بنای ظلم بر کند

    در واج «ب» واج آرایی دیده می شود.

    ازبن بر کندن کنایه از نابودی کامل است.

    بنا در مصراع نخست استعاره از بنای ستم گری است.

    بنای ظلم، اضافه ی تشبیهی است./بنا،آرایه ی تکرار نیز دارد./اشتقاق بینِ بن و بنا

    معنا: این بنای ستم گری را از بنیان نابود کن ،چرا که باید  بنای ظلم را از ریشه بر کند و نابود

    ساخت.

    سفله= آدمیان پست و فرو مایه ، بدسگال

    واج آرایی در «د» و مصوت«-ِ»

    در مصرع دوّم، تتابع اضافات وجود دارد/تمامِ مصرع دوّم ،مفعول برای فعلِ بستان

    معنی:( ای دماوند، داد دلِ مردمانِ خردمند را  از این حاکمانِ بی خرد و فرومایه بگیر.)

    یک توضیح:بهار در جایی گفته است: این مردم نحس دیو مانند و در جای دیگری گفته است این مردم خردمند. شاید این پندار در ذهن شما نوعی دو گانگی ناخردمندانه پدید آورد اما در واقع این گونه نیست چون بهار مردم جامعه را به دو گروه تقسیم کرده است ، نخست ، مردمی نا خردمند که همان مردمِ نحس دیو مانند است. دیگر گروه خردمندان است که بهار این گروه را دردمند می داند و از دماوند می خواهد که داد دل این گروه از مردم را بگیرد.

                                                                                                                              پایان این درس

    حسین حسین زاده بافرانی-دبیر ادبیّات فارسی دبیرستان شهید چمران نایین-آبان 97

    منبع مطلب : hosein20122012.blogfa.com

    مدیر محترم سایت hosein20122012.blogfa.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    امتحانات نهایی زبان فارسی پیش عمومی- درس19

               درس نوزدهم : دماونـدیّـه

    الف) معنی و مفهوم شعر و نثر

    1- تا درد و ورم فرو نشیند      کافور بر آن ضماد کردند (خ91)    

        برای آن که درد و ورم دماوند تسکین یابد، مرهمی از برف روی آن گذاشته اند.

    2- از سیم به سر یکی کُله خود             ز آهن به میان یکی کمربند (ش91)(م89)

        بر روی قله ات برف نشسته است مانند شخصی که کلاه رزمی نقره ای بر سر خود گذاشته است. (کلاه خودی (کلاه جنگی) از برف سیم گون و سفید رنگ بر سر نهاده ای و کمربندی از آهن یعنی سنگ و خاک بر کمر بسته ای.)

    3- بگرای چو اژدهای گرزه         بخروش چو شرزه شیر ارغند (ش90)(ار89)

       مثل مار افعی (اژدهای) زهرآگین خروشان شو و مثل شیر خشمگین و قهرآلود حمله ور شو. (همانند اژدهای (مار) زهرآلود حمله ور شو ، مانند شیر خشمگین و قهرآلود بانگ و خروش برآور.)

    4- گر آتش دل نهفته داری             سوزد جانَت ، به جانت سوگند (خ90)

       اگر خشمت را پنهان کنی به جانت قسم که نابود می شود.

    5- تو قلب فسردهء زمینی          از درد، ورم نموده یک چند (ار90)(ار92)(دی92)

       تو (ای دماوند) قلب منجمد (یخ زده) زمین هستی که مدتی است به خاطر دردمندی ورم کرده ای (که از شدّت درد، ورم نموده ای). (اشاره به برآمدگی کوه)

    6- تا چشم بشر نبیندت روی          بنهفته به ابر، چهر دل بند (دی89)

        برای این که مردم تو را نبینند، چهره ات را پشت ابر پنهان کرده ای.

    7- از سر بکش آن سپید معجر          بنشین به یکی کبود اورند (ار88)

    - بنشین به یکی کبود اورند. (خ93)                      بر تخت قدرت بنشین. (فرّ و شکوه خود را نشان بده) 

    ب) معنی واژه

    درعبارات زیر معنی واژه های خط کشیده شده را، بنویسید.

    1- چون گشت زمین ز جور گردون        چونین خفه و خموش و آوند (دی91)(ش91)(ار90)      معلـّق

    2- زین بی خردان سفله بستان. (دی90)        پست ، فرومایه

    پ) خـود آزمایـیو درک مطـلـــــــب

    1- بیت« تا چشم بشر نبیندت روی / بنهفته به ابر، چهر دل بند»؛ به کدام صفت کوه دماوند اشاره می کند؟ (ش91)          ارتفاع (بلندی)

    2- در بیت« پنهان نکن آتش درون را / زین سوخته جان،شنو یکی پند» منظور از سوخته جان چه کسی است؟ (خ91) (دی92)            شاعر (ملک الشعرای بهار)

    3- در بیت « تا درد و ورم فرو نشیند      کافور بر آن ضماد کردند» منظور از« کافور» چیست؟ (خ91)       برف

    4- در بیت« » معنای اصلی و معنای مجازی «اورند» را بنویسید. (خ91)       معنای اصلی: اورنگ (تخت) ، معنای مجازی: فرّ و شکوه (شأن و شوکت)

    5- با توجّه به ابیات زیر به پرسش ها پاسخ دهید. (ار91)

        « تا چشم بشر نبیندت روی           بنهفته به ابر، چهر دل بند

           تا وارهی از دم ستوران            وین مردم نخس دیو مانند،

          با شیر سپهر بسته پیمان             با اختر سعد کرده پیوند»

      الف) شاعر چه دلیلی برای پنهان کردن چهرهء دماوند آورده است؟     برای این که چشم انسان ها صورتش را نبیند.

      ب) «شیر سپهر» در بیت آخر اشاره به چیست؟          خورشید

    6- با توجه به بیت« تا چشم بشر نبیندت روی / بنهفته به ابر، چهر دل بند» چرا دماوند چهره در ابر پنهان کرده است؟ (دی91)         برای این که چشم انسان ها صورتش را نبیند.

    7- در بیت«ای مادر سرسپید، بشنو / این پند سیاه بخت فرزند» منظور از سیاه بخت فرزند چه کسی است؟ (ش91)(م89)              سراینده ی شعر ( ملک الشعرای بهار)

    8- در بیت« نی نی تو نه مشت روزگاری / ای کوه نیَم ز گفته خرسند» چرا شاعر از تشبیه دماوند به مشت روزگار، ناخرسند است؟ (ش91)     

      به علت این که مشت، نشانهء اعتراض نسبت به وضعیّت موجود است و با دماوند خاموش و آرام هیچ تناسبی ندارد.

    9- با توجّه به ابیات زیر به سؤالات پاسخ دهید. (اس90)

       « از سر بکش آن سپید معجر            بنشین به یکی کبود اورند

          تو مشت درشت روزگاری            از گردش قرن ها پس افکند

          زین بی خردان سفله بستان            داد دل مردم خردمند»

      الف) در بیت اوّل مقصود شاعر از« سپید معجر» چیست؟        برف نوک قله

      ب) در کدام بیت تشبیه دیده می شود؟        بیت دوم

      ج) در بیت سوم منظور از« بی خردان سفله» چه کسانی است؟         حاکمان نادان

    10- در بیت زیر شاعر، کوه دماوند را به چه مانند کرده است؟ چرا؟ (دی90)

       « از سیم به سر یکی کُله خود           ز آهن به میان یکی کمربند»                                                                                  مرد جنگی (سرباز)؛ شاعر برف های سفید قلهء کوه را به کلاه جنگی و صخره های میان آن را به دلیل تیرگی به کمربند سرباز مانند کرده است.

    11- بر اساس بیت «با شیر سپهر بسته پیمان / با اختر سعد کرده پیوند» کدام عبارت در معنی« ستارهءمشتری» به کار رفته است؟ (ش90)           اختر سعد

    12- با توجه به شعر زیر به سؤالات پاسخ دهید. (ار90)

       « ای مادر سرسپید، بشنو          این پند سیاه بخت فرزند

          از سر بکش آن سپید معجر          بنشین به یکی کبود اورند»

      الف) منظور از« مادر سرسپید» چیست؟ (م89)           دماوند پوشیده از برف

      ب) کدام مصراع به خود شاعر اشاره دارد؟         مصراع دوم بیت اوّل (این پند سیاه بخت فرزند)

      ج) در مصراع آخر یک عبارت کنایی بیابید و معنی آن را بنویسید.   بر تخت نشستن : کنایه از قدرت را به دست گرفتن

    13- در بیت« از سیم به سر یکی کُله خود / ز آهن به میان یکی کمربند» منظور شاعر از« کُله خود سیمین» چیست؟ (دی89)          برف روی کوه

    14- شاعر در بیت زیر مخاطب خود را به چه امری دعوت می کند؟ (ش89)

       « پنهان نکن آتش درون را          زین سوخته جان،شنو یکی پند»         اعتراض  یا اظهار نارضایتی و خشم

    15- مفهوم کنایی به کار رفته در مصراع دوم بیت زیر چیست؟ (ش89)

       « از سر بکش آن سپید معجر          بنشین به یکی کبود اورند»           قدرت و توانایی را در دست بگیر.

    16- با توجه به ابیات زیر به سؤالات داده شده پاسخ دهید. (ار88)

         « ای دیو سپید پای در بند          ای گنبد گیتی ای دماوند

            تا وارهی از دم ستوران            وین مردم نخس دیو مانند،

            با شیر سپهر بسته پیمان             با اختر سعد کرده پیوند

            تو مشت درشت روزگاری            از گردش قرن ها پس افکند»

       الف) مقصود شاعر از«دماوند» چیست؟             ب) در بیت سوم به کدام صفت کوه دماوند اشاره شده است؟

       پ) منظور از« ستوران» چیست؟                    ت) ترکیب« پس افکند» در بیت آخر، به چه معناست؟

       الف) مردم         ب) بلندی         پ) انسان های نادان ( یا فرومایه)         ت) میراث

    17- با توجه به شعر زیر : (ت88)

         ای دیو سپید پای در بند          ای گنبد گیتی ای دماوند

         پنهان نکن آتش درون را          زین سوخته جان،شنو یکی پند

         از سر بکش آن سپید معجر          بنشین به یکی کبود اورند

      الف) در بیت دوم، «آتش درون» استعاره از چیست؟      نارضایتی از ظلم و ستم 

      ب) مقصود از« سوخته جان» کیست؟       شاعر

      پ) شاعر در بیت سوم، به «دماوند» چه پندی می دهد؟         به دست گرفتن قدرت ( یا اظهار نارضایتی علیه ظلم)

    18- با توجّه به ابیات زیر به پرسش ها پاسخ دهید. (ار92)

        « گر آتش دل نهفته داری          سوزد جانَت ، به جانت سوگند

          ای مادر سرسپید، بشنو          این پند سیاه بخت فرزند

          از سر بکش آن سپید معجر          بنشین به یکی کبود اورند »

      الف) در بیت اوّل« آتش دل» چه مفهومی دارد؟     خشم (نفرت ، سوز و درد)

      ب) مقصود از« مادر سرسپید» چیست؟       دماوند پر از برف    

      ج) در مصراع دوم بیت آخر، شاعر چه خواسته ای را مطرح می کند؟                                                                          فرّ و شکوه (شأن و شوکت) خود را نشان بده (بر تخت بنشین)

    - ابیات زیر را بخوانید و به پرسش ها پاسخ دهید. (خ93)

       « از سیم به سر یکی کُله خود           ز آهن به میان یکی کمربند

          تا چشم بشر نبیندت روی             بنهفته به ابر چهر دل بند»

      الف) منظور شاعر از«کـُله خود سیمین» و« کمربند آهنین» چیست؟ 

      ب) شاعر در بیت دوم، به کدام صفت کوه دماوند اشاره می کند؟

     الف) کـُله خود سیمین: برف روی کوه   -   کمربند آهنین : تیرگی میانهء کوه              ب) بلندی وارتفاع                                                                              

    ت) تاریخ ادبیات و درآمدها

    1- یکی از موفق ترین وبرجسته ترین قصیده سرایان معاصر کیست؟ (ش90)        مهرداد اوستا یا ملک الشعرای بهار

    2- در بیت« از سیم به سر یکی کُله خود / ز آهن به میان یکی کمربند» از کدام نوع توصیف استفاده شده است؟ (خ90)    توصیف تخیّلی

    3- شهرت شاعری بهار در سرودن کدام قالب شعری است؟ (م89)(ار88)           قصیده

    4-                                                                                

    ث) آرایه ها و نکات بلاغی

    1- در بیت زیر، «بگرای» چه نوع فعلی است؟ (دی91)

       « بگرای چو اژدهای گرزه          بخروش چو شرزه شیر ارغند»

      الف) فعل امر #            ب) مضارع التزامی           ج) ماضی التزامی           د) مضارع اخباری

    2- شعر« دماوندیّه» ملک الشّعرای بهار، در چه قالبی سروده شده است؟ (ش91)

    3- در بیت« تا درد و ورم فرو نشیند      کافور بر آن ضماد کردند» «ورم» و« کافور» به ترتیب استعاره از چیست؟ (اس89)(ار89)      ورم : قلهء کوه – کافور: برف روی کوه

    4- در بیت:« تو قلب فسردهء زمینی / از درد ورم نموده یک چند»، «قلب فسرده» کدام پایه از تشبیه است؟ (ش89)                مشبهٌ به

    5- در بیت « تا درد و ورم فرو نشیند      کافور بر آن ضماد کردند» واژگان« درد، ورم، کافور و ضماد» کدام آرایه را به وجود آورده اند؟ (ار89)         مراعات نظیر

    6- با توجه به بیت زیر، درست یا نادرست بودن هر یک از گزینه ها را مشخص کنید. (دی92)

      « در دهن لاله باد، ریخته و بیخته          بیخته مشک سیاه ، ریخته دُرّ ثمین»          الف) درست         ب) نادرست

      الف)« دُرّ ثمین» استعاره از قطرات باران است.               ب) در این بیت، تشخیص وجود ندارد.

    *پرسش چهارگزینه ای درس هجدهم : دماوندیّه

    1- مفهوم کدام بیت با دیگر ابیات متفاوت است؟ (آزمایشی سنجش 82)

      1) خامش منشین سخن همی گـوی              افسرده مباش خوش همی خنـد

      2) زبان درکش ای مرد بسیار دان              که فردا قلــم نیست بربی زبان

      3) پنــهـــان مکــن آتــش درون را              زین سوخته جان شنو یکی پند

      4) برآور هــر چه اندر سینه داری             سـرودی، ناله ای، آهی، فغانـی

    2- مفهوم مقابل بیت «افسرده مباش اگر نه سنگی / رهوارتر آی اگر نه لنگی» کدام است؟ (سراسری84- زبان)

      1) تـــو قلــب فســرده ی زمینــی               از درد ورم نمــوده یک چنـد

      2) خامش منشین سخن همی گوی              افسرده مباش خوش همی خند

      3) شـــو منفجر ای دل زمـــانــــه              وان آتــــش خــود نهفته مپسند

      4) ای مشت زمین بر آسمان شــو              بـــر وی بنـــواز ضربتی چند

    3- مفهوم بیت «چون گشت زمین ز جور گردون   /  چونین خفه و خموش و آوند» موقوف به آمدن کدام بیت بعد از آن است؟ (آزمایشی سنجش 82)

      1) تـــو قـلــب فســرده ی زمینــی               از درد ورم نمــوده یک چنـد

      2) بنواخت ز خشم بر فلک مشت               آن مشت تویی تو ای دماونــد

      3) وز بــــرق تنـــوره ات بتابــــد               ز البـــرز اشعـه تـــا به الوند

      4) تـو مشت درشــت روزگـــاری              از گردش قرن ها پس افکنــد

    4- با توجه به شعر «دماوندیه» ی ملک الشعرای بهار، در کدام گزینه مفهوم «آتش» متفاوت با سایر گزینه هاست؟ (آزمایشی سنجش86)

      1) شـــو منفجر ای دل زمــانه              وان آتــــش خــود نهفته مپسنـد

      2) گــر آتش دل نهـفــته داری               سوزد جانت، به جانت سوگـند

      3) از آتش دل بــرون فــرستم               برقـــی که بسوزد آن دهان بند

      4) پنهـان مکـن آتـش درون را               زین سوخته جان شنو یکی پند

    5- مفهوم بیت «تا چشم بشر نبیندت روی      بنهفته به ابر چهر دل بند» با کدام بیت، تناسب بیشتری دارد؟ (سراسری90 – انسانی)

      1) آزاد شــــــــوی و بـــرخــــروشــــی             مــــاننـــده ی دیـــو جستــه از بــــند

      2) در سوسن و سرو بین که معلوم کنی            کازاده زبان دراز و کوته دست است

      3) به سرو گفت کسی میوه ای نمی آری           جوان داد کـــه آزادگان تهیــــدستنـــد

      4) آزادگی گـزین کــه نیرزد به نزد خلق          ملک جهـــان به دیدن روی جهانیـــان

    6- توصیه ی شاعر در این بیت چیست؟     «از سر بکش آن سپید معجر         بنشین به یکی کبود اورند»

      1)تسلیم شدن و سازش را رها کن و انقلاب و مبارزه را آغاز کن.

      2) این قدر خود را مخفی نکن، بلکه با پوششی تیره رنگ ظاهر شو.

      3) روبند سفید را از سرت باز کن و رنگ تیره را انتخاب کن.

      4) خود را در جامعه کاملا" واضح نشان بده و فکرهای تیره را از سر بیرون کن.

    7- اگر بخواهیم گزینه های زیر را از لحاظ آرایه های «تشخیص، ایهام،تشبیه و تلمیح» به ترتیب، از بالا به پایین مرتـّب کنیم، کدام گزینه درست است؟

      الف)آن سبزه ز خاک لاله رویی رُسته است               ب)هیچ کسی نیست که در بیشه ی عشق، قهرمانان را بیدارکند.

      پ)ای گنبد گیتی، ای دماوند                                 ت)تو را از نامه خواندن ننگت آیو

      1)ب، پ، ت، الف          2)پ، الف، ب، ت           3)ت، الف، پ، ب              4)الف، پ، ت، ب

    منبع مطلب : zabaanfarsi.blogfa.com

    مدیر محترم سایت zabaanfarsi.blogfa.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    مهدی 2 سال قبل
    0

    نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    برای ارسال نظر کلیک کنید